Ons volgende doel op onze rondreis doorheen Radjastan is
Jodhpur, de blauwe stad genoemd, omdat hier heel wat huisjes in het blauw geschilderd
zijn. Wanneer we de stad binnen rijden hebben we de indruk dat het hier iets
minder arm is dan in de vorige steden die we hebben bezocht.
Maar als we
dezelfde avond de binnenstad bezoeken, zijn we getuige van een schrijnend
tafereel. Op de centrale plaats, vlakbij de Clocktower, zeg maar de markt van
de stad, zien we een groep mensen bezig met grondwerken. Mannen gooien stenen,
zand en water in een betonmolen en maken het beton aan. Ze scheppen het in
ijzeren kommen, zetten die op de hoofden van de vrouwen die ze dan wegdragen in
de gegraven geul en daar uitkappen. Dat alles doen al deze mensen op hun
teenslippers. Je houdt het bijna niet voor mogelijk. Maar het strafste merken
we pas later op. Vlak boven het beton hangt een doek aan een houten balk. Af en
toe duwt iemand tegen het doek, zodat deze beweegt. Wat dichterbij gekomen
merken we dat er een kindje in ligt te slapen. De moeder draagt de beton aan en
hoort haar kindje huilen. Het wiegen helpt blijkbaar niet meer. Ze haalt het
kindje er uit en geeft hem te eten. Daarna gaat die terug in het doek aan de
balk en kan de moeder verder werken.
Jodhpur is een stad vol contrasten want als we terug naar
ons hotel trekken, horen we om de hoek een fanfare. We zien een processie voor
een trouwfeest. Een man spreekt ons aan en vertelt dat zijn zus trouwt.
Vuurwerk knalt in de lucht, de bruidegom zit op een wit paard en wordt omringd
door mooi uitgedoste, dansende vrienden en familieleden. De muzikanten krijgen
geld toegestopt van de feestvierders. Honderden mensen komen naar het feest.
Dit feestje moet een fortuin kosten.
De dag nadien krijgen we nog meer van deze contrasten te
zien. We bezoeken Jaswant Tada, een paleis ter herdenking van een overleden
maharadja. Volledig in witte marmer met een goed onderhouden park errond. Van
daaruit trekken we naar het Mehrangarh fort. Ruim twee uur wandelen we van de
ene rijk versierde zaal naar de andere. Dit is wellicht het mooiste, grootste
en rijkste fort van heel Radjastan. Maar als we afdalen naar de oude stad komen
we in een drukke lawaaierige en haast onleefbare stad terecht. Boven de stad
hangt een smog van uitlaatgassen en rook van verbranding van afval.
De dag erna trekken we de stad uit, op weg naar Osiyan, een
kleinere stad met twee mooie tempels, een hindoe tempel en een jain tempel op
een 50-tal kilometer van Jodhpur. De rust in dit stadje contrasteert enorm met
de drukte van Jodhpur. De straten worden geveegd, het vuil wordt opgehaald.
Voor het eerst zien we hier geen open riolen. Alle riolen zitten onder de
grond. De geur van wierook en kruiden overheerst in de straten.
Op de terugweg passeren we langs de Mandore garden, een mooi
park met daarin een paar oude tempels. Maar de show wordt hier gestolen door de
apen. Bezoekers voederen de apen hier volop. Ze stoppen hen heelder zakken met
bonen en erwten toe. Sommigen geven de apen zelfs bananen en pindanootjes wat
uiteraard hun lievelingskost is. De BBC filmde hier ook voor Planet Earth.
Mensen nemen selfies vlakbij de apen. Het is een leuke afsluiter van ons bezoek
aan deze stad vol contrasten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten